Liderlik; çoğu zaman, tek yönlü bir güç olarak anlatılır.

Karar alan, yön veren, sistemi kuran bir figür…

Organizasyon şemasının en tepesinde duran ve

aşağıya doğru etki eden bir merkez.

Bu anlatı, lideri neredeyse mutlak bir özne haline getirir.

Oysa; gerçek, bundan daha karmaşıktır.

Liderlik, tek başına var olan bir güç değildir.

Her lider, yönettiği grubun aynasında şekillenir;

hatta, çoğu zaman; farkında olmadan dönüşür.

 

Bu noktada;
Carl Gustav Jung’un yaklaşımı çarpıcı bir çerçeve sunar.

Jung’a göre; insan, sadece bilinçli kararlarından ibaret değildir.

Davranışlarımızın önemli bir kısmı;
farkında olmadığımız, iç dinamikler tarafından yönlendirilir.

Bastırılmış duygular, korkular, arzular ve kabul etmediğimiz yönler…

Tüm bunlar, “bilinçdışı” dediğimiz alanın içindedir.

Ve bu alan;
özellikle güç ve ilişki dinamiklerinin yoğun olduğu ortamlarda, daha görünür hale gelir.

Liderlik de tam olarak; böyle bir ortamdır.

 

Bir liderin en güçlü yönleri kadar, en kırılgan tarafları da

çoğu zaman; yönettiği grupla kurduğu ilişki içinde, ortaya çıkar.

İtaatkâr bir ekip; lideri zamanla daha otoriter hale getirebilir.

Sürekli sorgulayan bir grup; lideri savunmacı bir pozisyona iter.

Belirsizlikten rahatsız olan bir organizasyon;

lideri, hızlı ve bazen düşünmeden karar almaya zorlar.

Bu süreçler, çoğu zaman bilinçli değildir.

Lider, kendini yönetiyor zannederken; aslında, grubun psikolojik iklimine tepki veriyordur.

 

İşte bu noktada, şu kritik gerçek ortaya çıkar:

Lider, sadece grubu yönetmez… aynı zamanda; grubun psikolojisini taşır.

Jung’un “gölge” kavramı, burada merkezi bir rol oynar.

Gölge; bireyin kabul etmediği, bastırdığı ve görmek istemediği yönlerini ifade eder.

Her insanın bir gölgesi vardır.

Ancak güç sahibi bir lider için bu gölge, daha tehlikelidir.

Çünkü; güç, gölgeyi görünmez kılabilir.

Çevredeki insanlar lidere ayna tutmazsa; lider, kendi karanlık yönleriyle yüzleşemez.

Ve tam da bu yüzden; grup, liderin gölgesini tetikleyen bir alan haline gelir.

 

Örneğin;

kontrol ihtiyacı yüksek ama bunu fark etmeyen bir lider,

zayıf bir ekip karşısında; giderek daha baskıcı hale gelebilir.

Onaylanma ihtiyacı olan bir lider, eleştirel bir grup karşısında; tahammülsüzleşebilir.

Güvensizlik duygusu taşıyan bir lider, belirsizlik ortamında; aşırı müdahaleci olabilir.

Bu davranışların hiçbiri; “kötü liderlik” niyetiyle ortaya çıkmaz.

Aksine, çoğu zaman; liderin bilinçdışı dinamiklerinin tetiklenmesiyle oluşur.

 

Bu durumun bir diğer boyutu da “yansıtma”dır (projection).

Gruplar; liderlerine, sadece görev yüklemez; aynı zamanda psikolojik beklentiler yükler.

Lider, çoğu zaman sadece bir yönetici değil; bir anlam taşıyıcısı haline gelir.

İnsanlar ondan; güven bekler, yön bekler, hata yapmamasını bekler.

“Bizi kurtar”, “bizi koru”, “bizi yönlendir” gibi görünmez talepler, liderin üzerine yığılır.

Bu yük; zamanla lideri bir role hapseder.

Ve rol büyüdükçe, insan küçülür.

 

Lider artık; kendi gibi davranamaz.

Doğal tepkiler; yerini, kontrollü davranışlara bırakır.

Zayıflık göstermek, riskli hale gelir.

Kararsızlık, kabul edilemez bir durum olur.

Böylece; lider, insan olmaktan çıkar ve bir pozisyonu temsil etmeye başlar.

Bu durum, dışarıdan “güç” gibi görünse de içeride, ciddi bir kopuş yaratır.

En tehlikeli kırılma ise; geri bildirim mekanizmasının zayıflamasıyla başlar.

 

Güç arttıkça, liderin etrafındaki insanlar gerçeği daha az söyler.

Filtrelenmiş bilgiler, yumuşatılmış eleştiriler ve geciktirilmiş uyarılar…

Zamanla lider, gerçekliği doğrudan görmek yerine;
kendisine sunulan versiyonunu görmeye başlar.

Bu durum, Jung’un perspektifinden bakıldığında; son derece kritiktir.

Çünkü; insan, kendini ancak doğru aynalarda görebilir.

Aynalar bozulduğunda, algı da bozulur.

 

Ve lider;
kendi yarattığı yankı odasında, karar almaya başlar.

Bu noktada, liderliğin gerçek tanımı değişir.

Liderlik artık, sadece;
strateji kurmak, hedef koymak ya da sonuç almak değildir.

Aynı zamanda, bir farkındalık pratiğidir.

Kendi iç dünyasını tanıma, tetikleyicilerini anlama ve

grubun psikolojik etkisini okuyabilme becerisidir.

Gerçek lider, sadece dış dünyayı değil; kendi iç dinamiklerini de yönetebilen kişidir.

 

Bu da şu üç temel kapasiteyi gerektirir:

Birincisi, öz-farkındalık.

Lider, hangi durumlarda nasıl tepki verdiğini bilmeli, kendi gölgesini tanıyabilmelidir.

İkincisi, psikolojik okuma becerisi.

Yönettiği grubun korkularını, motivasyonlarını ve davranış kalıplarını anlayabilmelidir.

Üçüncüsü ise; sınır koyma kapasitesi.

 

Grubun beklentilerini taşıyabilmeli ama;

bu beklentilerin, kendi kimliğini şekillendirmesine izin vermemelidir.

Çünkü; liderlik, sadece etki etmek değil… etkilenmeyi yönetebilmektir.

 

Bugünün kurumlarında yaşanan birçok liderlik problemi;

aslında, stratejik değil; psikolojiktir.

Yanlış kararlar, çoğu zaman bilgi eksikliğinden değil; algı bozulmasından kaynaklanır.

Bu yüzden çözüm,
daha fazla kontrol mekanizması kurmak değil;

daha fazla farkındalık geliştirmektir.

Sonuçta, soru hâlâ geçerliliğini korur:

Lider mi grubu şekillendirir, yoksa grup mu lideri?

Cevap, tek yönlü değildir.

Bu ilişki çift yönlüdür ve sürekli bir etkileşim içindedir.

Ancak; güçlü lider ile sıradan lider arasındaki fark, tam da burada ortaya çıkar.

Sıradan lider, bu etkileşimin farkında olmadan hareket eder.

Güçlü lider ise; bu etkileşimi görür, anlar ve yönetir.

 

Çünkü; en kritik liderlik becerisi, sadece yön vermek değil;

kendini ve etkileşim alanını yönetebilmektir.

 

cigdemguven@cigdemguven.info