Şirketlerin, büyüme hedeflerini gerçekleştirebilmeleri için

finansmana erişim; büyük önem taşır.

 

Özellikle;

yatırım dönemlerinde kullanılan banka kredileri,

doğru planlandığında;

işletmenin üretim kapasitesini artıran,

verimliliğini yükselten ve

rekabet gücünü destekleyen önemli araçlardır.

 

Ancak, finansal başarı;
yalnızca kredi bulabilmekle değil, sağlanan kaynağı;
belirlenen amaç doğrultusunda,
disiplinli bir şekilde yönetebilmekle mümkündür.

Çünkü, kredi;
işletmeye aktarılan bir nakit kaynağının ötesinde,

bankanın şirkete duyduğu güveni ve

gelecekte yaratılacak değere olan inancını, temsil eder.

 

Danışmanlık yaptığım şirketlerden birinde karşılaştığım bir vaka;

kaynak kullanımındaki disiplinin,

ne kadar hayati olduğunu; açık biçimde ortaya koyuyordu.

Şirket, faaliyetlerini geliştirmek ve operasyonel kapasitesini güçlendirmek amacıyla;
yatırım kredisi kullanmıştı.

Hazırlanan finansman planına göre,
kredi; belirli yatırımları finanse edecek,

bu yatırımların sağlayacağı gelir artışıyla,

kredi geri ödemeleri rahatlıkla karşılanabilecekti.

Kâğıt üzerinde bakıldığında; plan, gerçekçi ve sürdürülebilir görünüyordu.

 

Ancak; uygulama sürecinde, bu planın dışına çıkıldı.

Kullanılan kredinin;
bir bölümü iş yeri tadilatına yönlendirildi,

bir bölümü ise; şirket ortaklarının kişisel harcamalarının finansmanında kullanıldı.

İlk bakışta; bu kararların, önemli bir sorun yaratmadığı düşünüldü.

Şirket; faaliyetlerine devam ediyor, ödemelerini gerçekleştiriyor ve

finansal tablolar da ciddi bir alarm vermiyordu.

Bu nedenle; kaynak kullanımındaki sapmanın etkisi, yeterince önemsenmedi.

 

Oysa; finansal risklerin en önemli özelliği, çoğu zaman sessiz ilerlemeleridir.

Nakit akışı, kısa vadede güçlü görünse bile;
yatırım için ayrılan kaynakların azalması,

gelecekte elde edilmesi beklenen gelirlerin de azalmasına neden olur.

Yatırımın sağlayacağı verimlilik gerçekleşmediğinde,

kredi geri ödemeleri aynı hızla devam ederken;
işletmenin yaratacağı nakit, beklentilerin altında kalır.

İşte bu noktada;
görünmeyen riskler, yavaş yavaş görünür hale gelmeye başlar.

 

Bahsettiğim vakada da benzer bir süreç yaşandı.

Planlanan yatırımlar tamamlanamadı,

bazı projeler ertelendi,

maliyetler öngörülen seviyelerin üzerine çıktı ve

işletmenin nakit dengesi bozulmaya başladı.

Başlangıçta, büyümeyi desteklemesi beklenen kredi;

zaman içinde, şirket üzerinde ciddi bir finansman yüküne dönüştü.

Operasyonel faaliyetler, devam ediyor olsa da

işletme sermayesi daralmış, finansal esneklik; önemli ölçüde azalmıştı.

 

Şirket yönetimi, doğal olarak;
oluşan finansman açığını yeni bir krediyle kapatmayı değerlendirdi.

Ancak, bankalar yalnızca bilanço rakamlarını incelemez;

kullanılan kaynağın nasıl yönetildiğini,

yatırım planlarına uyulup uyulmadığını ve

şirketin finansal disiplin anlayışını da değerlendirir.

Yapılan incelemelerde;
kredi kullanımındaki amaç sapması,

yatırım planlarının gerçekleşmemesi ve

bozulan nakit akışı nedeniyle; şirketin risk profili, önemli ölçüde değişmişti.

Sonuç olarak; yeni kredi talebi, uygun bulunmadı.

 

Aslında bu durum;
finans sektöründe sık karşılaşılan, önemli bir gerçeği ortaya koymaktadır.

Yanlış kullanılan ilk kredi,

yalnızca mevcut finansman yapısını bozmaz;

gelecekte ihtiyaç duyulacak finansmana erişimi de zorlaştırır.

Çünkü; bankalar açısından en önemli unsurlardan biri,

yönetimin kaynakları ne kadar disiplinli kullandığıdır.

Güven kaybedildiğinde; finansmana erişimin maliyeti artar,

bazen ise; tamamen ortadan kalkabilir.

 

Yaşanan süreç sonunda;
şirket ortakları, finansal yapıyı yeniden dengeleyebilmek için

önemli kararlar almak zorunda kaldılar.

Ortaklara ait bazı taşınmazlar, satılarak; şirkete likidite sağlandı,

kısa vadeli borçların bir kısmı kapatıldı ve

işletmeye ilave sermaye konuldu.

Bu adımlar, şirketin faaliyetlerini sürdürebilmesini sağladı;

ancak, zamanında alınabilecek yönetim kararları sayesinde önlenebilecek bir maliyet,

ortaya çıkmış oldu.

Üstelik; kayıp yalnızca finansal değildi.

Ertelenen yatırımlar, rekabet avantajını zayıflatırken;
şirketin bankalar nezdindeki güvenilirliği de olumsuz etkilendi.

 

Bu vaka;
kurumsal yönetimin temel ilkelerinden biri olan

şirket varlıkları ile ortakların kişisel varlıklarının

birbirinden kesin çizgilerle ayrılması gerektiğini; bir kez daha göstermektedir.

Şirket kaynaklarının;
kişisel ihtiyaçlar için kullanılması ya da

yatırım amacıyla sağlanan kredilerin farklı alanlara yönlendirilmesi,

kısa vadede önemli görünmeyebilir.

Ancak; bu tür kararlar, zaman içinde;

nakit akışını, yatırım planlarını, finansman maliyetlerini ve şirketin kredi değerliliğini

doğrudan etkileyen; yapısal sorunlara dönüşebilir.

 

Finansal sürdürülebilirlik,

yalnızca; bilanço büyüklüğüyle ölçülen bir kavram değildir.

Güçlü finansal yapı; doğru planlama, etkin nakit yönetimi, kurumsal disiplin ve

şeffaf karar alma süreçleri üzerine kuruludur.

Şirketler, büyüklüklerinden bağımsız olarak;
kullandıkları her finansman kaynağını,

belirlenen amaç doğrultusunda yönetmek zorundadır.

Aksi halde;
bugün küçük görünen bir kaynak sapması,

yarının en büyük finansal krizlerinden birine dönüşebilir.

 

Sonuç olarak,
kredi; yalnızca borç alınan bir para değildir,

aynı zamanda; kurumsal yönetim anlayışının, finansal disiplinin ve

yönetim kalitesinin bir göstergesidir.

Şirketleri uzun vadede ayakta tutan unsur,

daha fazla kredi kullanabilme yeteneği değil;
mevcut kaynakları doğru önceliklerle, şeffaflıkla ve

hesap verebilirlik ilkesi çerçevesinde yönetebilme becerisidir.

Finans dünyasında güven, en değerli sermayedir ve

bu sermaye; ancak disiplinli kaynak yönetimiyle korunabilir.

 

 

cigdemguven@cigdemguven.info